เมื่อคืน ออนเอ็มทิ้งไว้แหละ

มีโอกาสได้คุยกับคนบางคน

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะเห็นออนซักเท่าไหร่

"...ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ..."

คำพูด คำแรกที่ทักมา

ไม่มีคำว่าสวัสดีหรือทักทายมา

ดูเหมือนเปลี่ยนไปนะ ไอ้เราก็ไม่ได้คุยไรมาก

"ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ"

-อืมจ๊ะ-

-สบายดีหรอ-

"ก็เรื่อยๆอ่ะ สอบๆอยู่"

-อืม ตั้งใจนะจ๊ะ-

"แล้วไม่สบายหายยัง"

-ใกล้หายแล้วแหละจ๊ะ-

"แล้วเรื่องเรียนล่ะว่าไง"

-ก็นั่งอ่านหนังสือยู่บ้านจ๊ะ-

"มีไรสงสัยก็ถามได้นะ เดี๋ยวนี้อาจจะไม่ค่อยได้ออนเท่าไหร่"

บทสนทนาก็จบเพียงเท่านั้น

ฉันก็ไม่ได้คิดไรมาก ก็คงจะไม่ว่างอยู่เหมือนเดิม

เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นอย่างนี้

ทุกครั้งที่พูดที่คุยกัน ฉันจะเป็นฝ่ายเออออมากกว่า

เธอจะคุยแจ้นแจ๋มากกว่านี้ ชอบหยิบยกเรื่องต่างๆขึ้นมานินทา

ช่างเถอะ วันนี้กะว่าจะบอกให้เธอซื้อซีดีเจ้าหญิงวุ่นวายฯ

แต่ฉันไม่กล้าบอก เห็นไม่ว่าง เลยต้องขอโทษเพื่อนๆทุกคนด้วยนะ

พี่แกไม่ว่างอ่ะ ต้องเข้าใจ

มาพูดถึงเรื่ออื่นบ้างเถอะ

เมื่อคืน เจอพี่หลายพี่มาก ไม่ว่าจะเป็นพี่ออม พี่เปรี้ยว หรือเพื่อนๆ

แต่ทุกคนก็ยังเหมือนเดิม แม้ว่าฉันจะไม่ได้โรงเรียนหลายวัน

ถามไถ่เกี่ยวกับอาการป่ายของฉัน(ใครห่วงแก)  ก็อยากขอบคุณทุกคนนะค่ะ

เออ นี่ เมื่อคืนก็เจอพี่ปลา พี่พยาบาลแสนสวย

ไอ้เราก็ถามเกี่ยวกับอาการของเรา

ฉันก็ฉีดวัคซีนตั้งแต่เด็กแล้ว แล้วอยู่ดีเค้าก็เป็น

เพิ่งมาสังเกตตัวเองว่าตอนเป็ร่างกายอ่อนแอมาก

นอนดึกติดต่อกันเป็นเดือนเลยแหละ

ก็ทำให้ร่างกายอ่อนแอ เค้าก็ไม่ได้ดูแลสุขถาพเท่าไหร่

มัวแต่ไปยุ่งๆอยู่กับโครงงาน การบ้าน หรือไม่ก็หนังสือเรียน

เวลาที่คนเราร่างกายอ่อนแอ พิไปสัมผัสเชื้อก็อาจเป็นได้

นั่นแหละสาเหตุ  มันก็จริงๆนะ

เค้าไม่เคยดูตัวเองเลย บางเช้าตื่นขี้นมา

ไปโรงเรียน เพื่อนบางคนทักว่าเป็นหมีแพนด้าบ้าง

ตาน้ำเต้าบ้าง  (แต่ตาน้ำเต้านี่ใครแซว จำไม่ได้อ่ะ)

เค้าไม่ค่อยสนใจตัวเองซักเท่าไหร่ กินอะไรก็กินอย่างลวกๆอ่ะ

แต่ไม่ถึงกับว่าสกปรกก็กินนะ  ก็กินที่มัรสะอาดๆแหละ

แต่กินอย่างลวกๆ  คือ กินเพื่อให้ท้องอิ่มแค่นั้นเองอ่ะ

แล้วก็อีกอย่างนอนดึกนี่ก็ประจำ ทุกคืน

นั่งทำการบ้านเสร็จ4ทุ่ม อ่านหนังสือต่อถึงตี1ตี2

อ่านแบบไม่รู้ตัวอ่ะ อ่านไปเรื่อยอ่ะ อาบน้ำทีก็ตี2

กว่าจะเข้านอนได้ก็ตี2ครึ่ง เป็นไงล่ะร่างกายเค้า

สมแล้วแหละที่มันต้องเจ็บป่วย

ต้องหันมาดูแลตัวเองบ้างแล้วแหละ ขืนปล่อยไว้

เดี๋ยวจะเป็นอะไรไปใหญ่ 

ร่างกายก็เหมือนเครื่องยนต์ใหญ่

ขับเคลื่อนรถให้เคลื่อนที่ต่อไป

หากวันใดวันหนึ่งเครื่องยนต์เกิดกระตุก

รถก็ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้

ถ้าร่ายกายเกิดอ่อนแอ เกิดเจ็บป่วยขึ้นมา

เรื่อราวต่างๆในชีวิตก็ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้

ฉันบอกได้ตามตรงเลยว่า "...ฉันใช้ชีวิตไม่คุ้มค่า ไม่เคยจะให้รางวัลชีวิตเลย..."

ก็คงจะพูดอย่างนั้นได้ ใช้ ใช้ แล้วก็ใช้

ชีวิตไม่เคยได้คืนสิ่งที่มันสูญเสียไป

ต่อไปจะหันกลับมาดูแลชีวิตตัวเองบ้าง

ให้รางวัลกับชีวิต ก่อนที่ไม่มีโอกาสได้ให้กับมัน...

ปัจฉิมลิขิต.

- ไม่รู้ดิ  เวลาในชีวิตให้เวลากับเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องคอมๆนี่แหละ

- ตอนนี้อากาศกำลังเย็น น่านอน ไอ้เราก็ถือโอกาสให้รางวัลกับชีวิตไปด้วยเลย 555+

- อากาศกำลังเปลี่ยนแปลง ดูแลสุขภาพกันด้วยนะ

- ตอนนี้กำลังถึงฤดูแห่งการสอบ แล้วก็ฤดูแห่งการบ้าน